Gelukkig een Den Uyl-type als PvdA-leider

Voor mij, gewoon lid van de PvdA, is de politiek, na dit weekeinde,  weer leuk. Zou de verkiezing van de voorzitter anders dan nu zijn uitgevallen, dan had ik, lid  sinds mijn achttiende levensjaar, opgezegd.  In de mooiste stad van Nederland, in Rotterdam, koos het congres van de socialisten Ruud Koole tot eerste man. Gelukkig maar. Dat vroegoude meisje, Sharon Dijksma, moet terug in haar hok, in de Tweede Kamer. Dat echte  inhoud  de doorslag  heeft gegeven in plaats van fysiek overgewicht.  Dat Haagse politici het niet voor het zeggen hebben, maar gewone PvdA’ers  uit Rilland Bath  of Sittard, uit Hoek van Holland of Boven-Smilde.  Dat de buikspreekpop van Melkert en Kok bakzeil heeft gehaald. Waarom ben ik zo blij? Zo verguld met de nieuwe voorzitter Ruud Koole? Daarvoor heb ik drie redenen: Ruud Koole is Zeeuw, Ruud Koole is wetenschapper en Ruud Koole is een Den Uyl-type.

Een  Zeeuw als voorzitter van de grootste politieke partij? Dan krijg  je een goede.  Zeeuwen zijn vechters tegen het  wassende water. Zij worstelen en komen boven. Altijd als overwinnaars. Voorbeelden gaf Koole zelf, op televisie, daags na zijn overwinning op dat  overrijpe meisje van Dijksma. Wat bleek? Als zij samen in het land spraken over hun ideeën en  over het voorzitterschap, dan begonnen de campagneleden van Dijksma als Koole zijn mond open deed,  te lachen en lawaai te maken. Een normaal iemand zou er meteen op timmeren,  maar niet Koole. Gewoon wachten, en erop rekenen dat dergelijk infantiel gedrag je de kop kost. En de partijleden straften haar af.

Een wetenschapper als primus inter pares van de PvdA? Hij is een van de betere.  Als Leids  politicoloog deed hij onderzoek naar kiesgedrag. In deze Sleutelstad  volgen  politicologen al jaren de verkiezingen nauwgezet. Koole weet als geen ander wat de kiezer wil: minder Haags geregel, geritsel en onderhandse afspraken. En meer politieke discussies  door de leden. Niet steeds ja-en-amen knikken als Kok en Melkert hun mond opendoen, maar luisteren naar het eenvoudige partijlid, dat  zelf kan  nadenken. Weg eentweetjes met Haagse kamerleden en andere randverschijnselen van het politieke bedrijf.  De macht  terug  bij de kiezer. 

Is Ruud Koole een tweede Den Uyl. Hij is de beste look alike tot nu toe. Zoals hij zat in het politieke televisieprogramma Buitenhof dit weekeinde. Geen golf te hoog, geen  branding te zwaar. Niet van zijn stuk te brengen. Niet over Kok, niet over Melkert, niet over Maxima en andere issues. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen-ie  sprak over de inzet van Liesbeth Den Uyl voor  de dwaze moeders in Argentinië. Eindelijk een socialist die opkomt voor de kleine luijden. In wiens handen ik mijn geest beveel. Iemand met een rechte rug als het over schoonvader Zorro gaat. Iemand op wie Den Uyl trots zou zijn. Het zou trouwens  het jongere broertje van hem kunnen zijn, zeker toen ik  vanuit mijn ooghoeken door mijn wimpers heen naar het televisiebeeld keek. Dit gedenkwaardige weekeinde in maart 2001 kan voor mij niet meer stuk. Ik ben een gelukkig mens en wil onder Ruud Koole lang lid, betalend,  dat ook nog, van de PvdA blijven.

Piet Kaashoek