Angstgegners.
Zandhazen. ‘Vechtjassen’ die
het dun in hun kloffie doen. De hele wereld was
getuige hoe Nederland zich onsterfelijk maakte. Hoe Serven
een bataljon Dutchbatters in de moslimpan hakten. Nu dreigt een
herhaling. Dit keer niet in Bosnië maar in Macedonië. Want Nederlandse
politici willen
opnieuw “onze jongens en meiden”
naar een
brandhaard op de Balkan sturen. Als sitting ducks. Als mobiele
schietschijven. Als varkentjes die gewassen mogen worden.
Hoe
kunnen wij deze arme drommels helpen? Wat is er te doen tegen de
angst het leven te moeten laten in een godverlaten oord?
Tegen het post-Srebrenica-syndroom?
Tegen trauma’s van
politici en van militairen?
Argumenten te over om 250
Nederlandse landmacht militairen die naar Macedonië afreizen door
Emile Ratelband en team onder handen te laten nemen. De tsjakka-tsjakka
goeroe als wonderolie tegen alle
kwalen.
De zalvende woorden van
premier Kok ten spijt, dat er nu
geen sprake is van een moslimenclave, zoals Dutchbat eerst in Bosnië moest
verdedigen. Dat er echt andere omstandigheden dan in 1995 zijn, toen de
smadelijke afgang van Nederlandse militairen zich voor het ogen en de oren van
de wereld afspeelde. Toch maar het
trainingsprogramma van de BV Emile Pruttelband.
Het bevat de vogelspinproef, de vuurdoop en
de walk on fire.
Teneinde
de deelnemers te testen op het goede testosteron-gehalte,
is daar eerst de spinnendans.
Vogelspinnen als therapie. Met trage, harige
poten banen deze dieren zich een weg over de
gezichten. Onderweg een prikje hier en daar uitdelend. De mietjes vallen meteen
af. Maar dit is nog maar het begin.
De overblijvers gaan door naar de volgende ronde.
Om
de vuurdoop te ondergaan, rennen de
krijgers van de luchtmobiele brigade door linies van Ratelband, die zijn naam
waarmaakt. Onder luide aanmoedigingen van de maestro spuwt een speciaal daartoe ingericht machinegeweer
verfklodders uit over de man- en
vrouwschappen. Wie zijn of haar zenuwen de baas blijft,
en wie zonder verfspatten de veilige overzijde van het trainingsveldje
bereikt, mag als een van de gelukkigen door naar de eindwedstrijd.
De
ware diehards (mooie naam in
dit verband!) dienen ten slotte
onder aanvoering van de
irritantse man van Nederland blootsvoets over gloeiende houtskool te
lopen. Rattenbrand tijdens
de walk on fire: “Je kunt het! Je wilt het! Je durft het!”
Al wordt hij versleten voor de grootste fantast van deze tijd. Al
blijft hij de wichelaar die alleen zijn eigen zakken vult,
Reutelband heeft het goed voor met studenten en andere minderheden zoals
soldaten, boeren en zakenlui. Pas nog heeft-ie
zo’n tachtig Leidse feuten, aanduiding voor nulde jaars, zonder
noemenswaardige schroei- en brandwonden naar een gelukkigzalig einde
geloodst. Een kniesoor die let op derdegraads
brandwonden. Vijftig procent van de
brigade zal sneuvelen
op de kolenproef.
Het
eind van dit lied is als met ieder spelletje uit de fabriek van Emile:
al is er sprake van fantasie en vernuft,
echte winnaars levert het nooit op. De door Ratelband zwartgeblakerde
overlevers gaan naar Macedonië.
Die kunnen goed op de blaren zitten. Albanese UÇK-strijders, opgepast! De
producten van Emile Ratelband B.V. komen eraan. Niet meer schieten, en meteen die Kalasnikov inleveren. Kok en de zijnen kunnen
rustig gaan slapen.
Piet Kaashoek